Vrijheid is mensen helpen

Vrijheid is mensen helpen

Twee generaties ontmoeten elkaar, de 92-jarige Jo Jacobs en de 25-jarige Ibtissam Sallahen. Nieuwsgierig naar elkaars verhalen. En tegelijkertijd huiverig om oude wonden open te trekken.

Met enige aarzeling opent de 92-jarige mevrouw Jacobs de deur: “Kom je over de bevrijding praten?” Haar man Toon is al ruim 16 jaar overleden. Er hangt een spanning in de lucht wanneer ik het onderwerp oorlog benoem. Tussen haar 12e en 17e jaar heeft zij als kind de oorlog meegemaakt. “Ze hadden alles kapot gemaakt, we hadden niets meer en ons leven was niet meer zoals het was. De Duitsers vielen binnen en we vluchtten naar Drenthe.” De schokkende beelden van de gewonde Duitsers blijven mevrouw Jacobs nog bij alsof het in haar ziel is gebrand. Ze draagt het trauma met zich mee zoals de vluchtelingen die ze ziet op tv.

Voor haar is vrijheid mensen helpen

“Jouw ouders hebben zeker ook veel meegemaakt toen ze emigreerden vanuit Afrika met boten op de zee?”, vraagt mevrouw Jacobs me. We hebben er verder niet over gepraat… Mevrouw Jacobs vertelt verder. Ze was 41 jaar getrouwd met Toon en ze wijst mij op een foto waar ze met hem voor hun huis staat. Ze bloeit op wanneer we praten over haar dierbaren. Haar dochter, kleinkinderen en achterkleinkinderen komen haar geregeld opzoeken in haar kleine en knusse eenpersoonsappartement in De Gardenier.

“Het voelde niet als bevrijding 75 jaar geleden. De Polen bevrijdden ons in Drenthe met de steun van de geallieerden. Het waren vreemde tijden, het leven stond stil. Angst en spanning waren lichamelijk voelbaar”. Mevrouw Jacobs weet heel veel te vertellen over die tijd, maar het doet nog altijd veel pijn om erover te praten.

“Na de bevrijding kwamen we terug en alles was kapot. Roermond was drie keer gebombardeerd. Het voelde leeg, kil en vies aan. De Duitsers hadden alles aan het front kapotgeschoten en alle sloten van de huizen weggehaald. Je kon de huizen zo binnen lopen. Er heerste armoede na de bevrijding en mensen kregen bonnen om te kunnen eten.” Als kind kan ze zich nog herinneren dat ze de bonnen inleverden om groenten en aardappelen uit blik te halen om nog in leven te blijven. Ook dekens en kleding werden ingezameld.

Mevrouw Jacobs vraagt me: “Je ouders meisje, vertellen je niet alles en praten ook niet over al hun pijn”. Net zoals veel getraumatiseerde vluchtelingen in de huidige tijd. Ik weet er alles van. Wij moesten ook vluchten. Mevrouw Jacobs: “Weet dat je het mag zeggen als je het niet eens bent met je ouders, het zal ze aan het denken zetten.”

Voor haar is vrijheid mensen helpen. Ze deed dit als maatschappelijke werkster. Verder vond ze vrijheid in haar huwelijk met Toon en haar goede en bekende familierelaties.

Deel dit verhaal